bloeden
See also: blöden
Dutch
Etymology
From Middle Dutch bloeden, from Old Dutch *bluoden, from Proto-Germanic *blōþijaną.
Pronunciation
- IPA(key): /ˈbludə(n)/
Audio (file) - Rhymes: -udən
Verb
bloeden
- (intransitive) to bleed
Inflection
Inflection of bloeden (weak) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | bloeden | |||
past singular | bloedde | |||
past participle | gebloed | |||
infinitive | bloeden | |||
gerund | bloeden n | |||
present tense | past tense | |||
1st person singular | bloed | bloedde | ||
2nd person sing. (jij) | bloedt | bloedde | ||
2nd person sing. (u) | bloedt | bloedde | ||
2nd person sing. (gij) | bloedt | bloedde | ||
3rd person singular | bloedt | bloedde | ||
plural | bloeden | bloedden | ||
subjunctive sing.1 | bloede | bloedde | ||
subjunctive plur.1 | bloeden | bloedden | ||
imperative sing. | bloed | |||
imperative plur.1 | bloedt | |||
participles | bloedend | gebloed | ||
1) Archaic. |
Derived terms
- bloeding
Related terms
- bloed