στόμα
Ancient Greek
Alternative forms
- στύμα (stúma) – Aeolic
Etymology
From Proto-Indo-European *stomn̥, *stomen- (“mouth, muzzle”). Cognate with Old English stemn, stefn (“voice, utterance”). More at steven.
Pronunciation
- (5th BCE Attic) IPA(key): /stó.ma/
- (1st CE Egyptian) IPA(key): /ˈsto.ma/
- (4th CE Koine) IPA(key): /ˈsto.ma/
- (10th CE Byzantine) IPA(key): /ˈsto.ma/
- (15th CE Constantinopolitan) IPA(key): /ˈsto.ma/
Noun
στόμᾰ • (stóma) n (genitive στόμᾰτος); third declension
- mouth (especially as the organ of speech)
- face
- The source of a river or stream
- An opening or fissure in the earth
- The frontmost part of something
Inflection
Third declension of τὸ στόμᾰ; τοῦ στόμᾰτος (Attic)
Case / # | Singular | Dual | Plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Nominative | τὸ στόμᾰ tò stóma | τὼ στόμᾰτε tṑ stómate | τᾰ̀ στόμᾰτᾰ tà stómata | ||||||||||
Genitive | τοῦ στόμᾰτος toû stómatos | τοῖν στομᾰ́τοιν toîn stomátoin | τῶν στομᾰ́των tôn stomátōn | ||||||||||
Dative | τῷ στόμᾰτῐ tôi stómati | τοῖν στομᾰ́τοιν toîn stomátoin | τοῖς στόμᾰσῐ / στόμᾰσῐν toîs stómasi(n) | ||||||||||
Accusative | τὸ στόμᾰ tò stóma | τὼ στόμᾰτε tṑ stómate | τᾰ̀ στόμᾰτᾰ tà stómata | ||||||||||
Vocative | στόμᾰ stóma | στόμᾰτε stómate | στόμᾰτᾰ stómata | ||||||||||
Notes: |
|
Third declension of στόμᾰ; στόμᾰτος (Epic)
Case / # | Singular | Dual | Plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Nominative | στόμᾰ stóma | στόμᾰτε stómate | στόμᾰτᾰ stómata | ||||||||||
Genitive | στόμᾰτος stómatos | στομᾰ́τοιῐν stomátoiin | στομᾰ́των stomátōn | ||||||||||
Dative | στόμᾰτῐ stómati | στομᾰ́τοιῐν stomátoiin | στόμᾰσῐ / στόμᾰσῐν / στομᾰ́τεσσῐ / στομᾰ́τεσσῐν / στομᾰ́τεσῐ / στομᾰ́τεσῐν stómasi(n) / stomátessi(n) / stomátesi(n) | ||||||||||
Accusative | στόμᾰ stóma | στόμᾰτε stómate | στόμᾰτᾰ stómata | ||||||||||
Vocative | στόμᾰ stóma | στόμᾰτε stómate | στόμᾰτᾰ stómata | ||||||||||
Notes: |
|
Derived terms
- αἰολόστομος (aiolóstomos)
- ἐλευθερόστομος (eleutheróstomos)
- μεγᾰλόστομος (megalóstomos)
- στενόστομος (stenóstomos)
- σῠ́στομος (sústomos)
- ψᾰλῐδόστομος (psalidóstomos)
Descendants
- Greek:
- Modern Greek: στόμα (stóma)
- Tsakonian: τθούμα (tthoúma)
Further reading
- “στόμα”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
- στόμα in Bailly, Anatole (1935) Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
- Bauer, Walter et al. (2001) A Greek–English Lexicon of the New Testament and Other Early Christian Literature, Third edition, Chicago: University of Chicago Press
- στόμα in Cunliffe, Richard J. (1924) A Lexicon of the Homeric Dialect: Expanded Edition, Norman: University of Oklahoma Press, published 1963
- G4750 in Strong, James (1979) Strong’s Exhaustive Concordance to the Bible
- Woodhouse, S. C. (1910) English–Greek Dictionary: A Vocabulary of the Attic Language, London: Routledge & Kegan Paul Limited.
- aperture idem, page 33.
- beak idem, page 66.
- entrance idem, page 278.
- estuary idem, page 284.
- front idem, page 346.
- inlet idem, page 442.
- lip idem, page 494.
- loop-hole idem, page 499.
- mouth idem, page 544.
- muzzle idem, page 549.
- opening idem, page 576.
- orifice idem, page 579.
- tongue idem, page 880.
- utterance idem, page 941.
Greek
Etymology
From Ancient Greek στόμα (stóma), from Proto-Indo-European *stomn̥, *stomen- (“mouth, muzzle”).
Pronunciation
- IPA(key): /ˈsto.ma/
Noun
στόμα • (stóma) n (plural στόματα)
- (anatomy) mouth
- (synecdoche) person
- Η μάνα του είχε δέκα στόματα να θρέψει.
- I mána tou eíche déka stómata na thrépsei.
- His mother had ten mouths to feed.
Declension
declension of στόμα
case \\ number | singular | plural |
---|---|---|
nominative | στόμα • | στόματα • |
genitive | στόματος • | στομάτων • |
accusative | στόμα • | στόματα • |
vocative | στόμα • | στόματα • |