στοιχείωσις
Ancient Greek
Etymology
στοιχεῖον (stoikheîon) + -ωσις (-ōsis)
Pronunciation
- (5th BCE Attic) IPA(key): /stoi̯.kʰěː.ɔː.sis/
- (1st CE Egyptian) IPA(key): /styˈkʰi.o.sis/
- (4th CE Koine) IPA(key): /styˈçi.o.sis/
- (10th CE Byzantine) IPA(key): /styˈçi.o.sis/
- (15th CE Constantinopolitan) IPA(key): /stiˈçi.o.sis/
Noun
στοιχείωσῐς • (stoikheíōsis) f (genitive στοιχειώσῐος or στοιχειώσεως); third declension
- elementary instruction, an elementary treatise
- 3rd century AD, Diogenes Laertius, 10 37
- the alphabet
- Epiphan.
- enchantment
- Byz.
Declension
Third declension of ἡ στοιχείωσῐς; τῆς στοιχειώσεως (Attic)
Case / # | Singular | Dual | Plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Nominative | ἡ στοιχείωσῐς hē stoikheíōsis | τὼ στοιχειώσει tṑ stoikheiṓsei | αἱ στοιχειώσεις hai stoikheiṓseis | ||||||||||
Genitive | τῆς στοιχειώσεως tês stoikheiṓseōs | τοῖν στοιχειωσέοιν toîn stoikheiōséoin | τῶν στοιχειώσεων tôn stoikheiṓseōn | ||||||||||
Dative | τῇ στοιχειώσει têi stoikheiṓsei | τοῖν στοιχειωσέοιν toîn stoikheiōséoin | ταῖς στοιχειώσεσῐ / στοιχειώσεσῐν taîs stoikheiṓsesi(n) | ||||||||||
Accusative | τὴν στοιχείωσῐν tḕn stoikheíōsin | τὼ στοιχειώσει tṑ stoikheiṓsei | τᾱ̀ς στοιχειώσεις tā̀s stoikheiṓseis | ||||||||||
Vocative | στοιχείωσῐ stoikheíōsi | στοιχειώσει stoikheiṓsei | στοιχειώσεις stoikheiṓseis | ||||||||||
Notes: |
|
Synonyms
- (the alphabet): ἀλφάβητος (alphábētos)
Derived terms
- Στοιχειώσεις (Stoikheiṓseis)
- στοιχειωτῐκός (stoikheiōtikós)
References
- “στοιχείωσις”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
- «στοιχείωσις» on page 1,433/1 of Liddell & Scott’s Greek–English Lexicon (8th ed., 1897), Oxford: At the Clarendon Press