spontaniczny
Polish
Etymology
Borrowed from Late Latin spontāneus + -ny.
Pronunciation
- IPA(key): /spɔn.taˈɲit͡ʂ.nɨ/
Audio (file) - Rhymes: -it͡ʂnɨ
- Syllabification: spon‧ta‧nicz‧ny
Adjective
spontaniczny (comparative bardziej spontaniczny, superlative najbardziej spontaniczny, adverb spontanicznie)
- spontaneous, voluntary (self-generated; happening without any apparent external cause)
- Synonym: samorzutny
- spontaneous (arising from a momentary impulse)
- Synonym: odruchowy
Declension
Declension of spontaniczny
case | singular | plural | |||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
masculine personal/animate | masculine inanimate | neuter | feminine | virile | nonvirile | ||
nominative, vocative | spontaniczny | spontaniczne | spontaniczna | spontaniczni | spontaniczne | ||
genitive | spontanicznego | spontanicznej | spontanicznych | ||||
dative | spontanicznemu | spontanicznym | |||||
accusative | spontanicznego | spontaniczny | spontaniczne | spontaniczną | spontanicznych | spontaniczne | |
instrumental | spontanicznym | spontanicznymi | |||||
locative | spontanicznej | spontanicznych |
Derived terms
noun
- spontaniczność
Further reading
- spontaniczny in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
- spontaniczny in Polish dictionaries at PWN