erfa
Icelandic
Etymology
From Old Norse erfa, from Proto-Germanic *arbijaną, denominative from *arbiją, from Proto-Indo-European *h₃erbʰ- (“change allegiance or status or ownership”).
Pronunciation
- IPA(key): /ˈɛrva/
- Rhymes: -ɛrva
Verb
erfa (weak verb, third-person singular past indicative erfði, supine erft)
- to inherit
Conjugation
erfa — active voice (germynd)
infinitive (nafnháttur) | að erfa | ||||
---|---|---|---|---|---|
supine (sagnbót) | erft | ||||
present participle (lýsingarháttur nútíðar) | erfandi | ||||
indicative (framsöguháttur) | subjunctive (viðtengingarháttur) | ||||
present (nútíð) | ég erfi | við erfum | present (nútíð) | ég erfi | við erfum |
þú erfir | þið erfið | þú erfir | þið erfið | ||
hann, hún, það erfir | þeir, þær, þau erfa | hann, hún, það erfi | þeir, þær, þau erfi | ||
past (þátíð) | ég erfði | við erfðum | past (þátíð) | ég erfði | við erfðum |
þú erfðir | þið erfðuð | þú erfðir | þið erfðuð | ||
hann, hún, það erfði | þeir, þær, þau erfðu | hann, hún, það erfði | þeir, þær, þau erfðu | ||
imperative (boðháttur) | erf (þú) | erfið (þið) | |||
Forms with appended personal pronoun | |||||
erfðu | erfiði * | ||||
* Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred. |
erfast — mediopassive voice (miðmynd)
infinitive (nafnháttur) | að erfast | ||||
---|---|---|---|---|---|
supine (sagnbót) | erfst | ||||
present participle (lýsingarháttur nútíðar) | erfandist ** ** the mediopassive present participle is extremely rare and normally not used; it is never used attributively or predicatively, only for explicatory subclauses | ||||
indicative (framsöguháttur) | subjunctive (viðtengingarháttur) | ||||
present (nútíð) | ég erfist | við erfumst | present (nútíð) | ég erfist | við erfumst |
þú erfist | þið erfist | þú erfist | þið erfist | ||
hann, hún, það erfist | þeir, þær, þau erfast | hann, hún, það erfist | þeir, þær, þau erfist | ||
past (þátíð) | ég erfðist | við erfðumst | past (þátíð) | ég erfðist | við erfðumst |
þú erfðist | þið erfðust | þú erfðist | þið erfðust | ||
hann, hún, það erfðist | þeir, þær, þau erfðust | hann, hún, það erfðist | þeir, þær, þau erfðust | ||
imperative (boðháttur) | erfst (þú) | erfist (þið) | |||
Forms with appended personal pronoun | |||||
erfstu | erfisti * | ||||
* Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred. |
erfður — past participle (lýsingarháttur þátíðar)
strong declension (sterk beyging) | singular (eintala) | plural (fleirtala) | |||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
masculine (karlkyn) | feminine (kvenkyn) | neuter (hvorugkyn) | masculine (karlkyn) | feminine (kvenkyn) | neuter (hvorugkyn) | ||
nominative (nefnifall) | erfður | erfð | erft | erfðir | erfðar | erfð | |
accusative (þolfall) | erfðan | erfða | erft | erfða | erfðar | erfð | |
dative (þágufall) | erfðum | erfðri | erfðu | erfðum | erfðum | erfðum | |
genitive (eignarfall) | erfðs | erfðrar | erfðs | erfðra | erfðra | erfðra | |
weak declension (veik beyging) | singular (eintala) | plural (fleirtala) | |||||
masculine (karlkyn) | feminine (kvenkyn) | neuter (hvorugkyn) | masculine (karlkyn) | feminine (kvenkyn) | neuter (hvorugkyn) | ||
nominative (nefnifall) | erfði | erfða | erfða | erfðu | erfðu | erfðu | |
accusative (þolfall) | erfða | erfðu | erfða | erfðu | erfðu | erfðu | |
dative (þágufall) | erfða | erfðu | erfða | erfðu | erfðu | erfðu | |
genitive (eignarfall) | erfða | erfðu | erfða | erfðu | erfðu | erfðu |